Problem zmian rozwojowych czowieka nie jest ani nowy, ani odkrywczy, bo ju  Arystoteles (384–322 p.n.e.), filozof grecki w tzw. filozofii praktycznej okrela czowieka  jako istot spoeczn (...) mogc urzeczywistnia swe denie do szczcia jedynie w  spoecznoci pastwowej”. Uznawa „obiektywno wiata, wieczno materii, zmysowe  pochodzenie wiedzy ludzkiej oraz celowociow interpretacj rozwoju”. Mona twierdzi,  e by jednym z pierwszych w staroytnoci psychologów (Maa encyklopedia  powszechna PWN, 1959, s. 45)   

 

Analiza zachowania ludzi w rónych sytuacjach skania do stwierdzenia, e pojedyncza  obserwowana zmiana, to rónica midzy jednym a drugim zachowaniem w podobnej  sytuacji, nie wiadczy jeszcze o tym, i czowiek si rozwin i dlatego zachowuje si  inaczej”. W cytowanym opracowaniu stwierdzono, e istniej rónego rodzaju zmiany  rozwojowe: ilociowe, jakociowe, uniwersalne, wspólne, indywidualne, punktualne, niepunktualne.